Reprobatio nefandi sermonis editi per Radulphum de quodam Nemine heretico et dampnato, secundum Stephanum de Sancto Georgio christiane fidei defensorem, edita in H. Denifle, Ursprung der Hisoria des Nemo, «Archiv für Literatur- und Kirchen- Geschichte des Mittelalters», 4 (1988), pp. 330-348 (l’edizione è alle pp. 340-348)

p. 340

Reprobatio nefandi sermonis editi per Radulphum de quodam
Nemine heretico et dampnato, secundum Stephanum de
Sancto Georgio christiane fidei defensorem.

	Cum intersit cuiuslibet christiani fidem defensare catholicam et
superstitiosis hereticis, qui doctrinis falsidicis et insanis inconsutilem
tunicam Dei nostri dissuere moliuntur veris sanisque dogmatibus obviare,
ut sic fides ipsa circumcincta muro inexpugnabili bellatorum et dilatato
per hoc tentorii sui loco, funiculos suos faciat longiores, debitum reputamus
et congruum [contra ho]stes homines, non tamen humanos set
demoniales ac beluales, insurgere, ipsorumque doctrinas letiferas et
erra[ntes a tramite] veritatis abscindere, qui sanctam apostolicam et
orthodoxam ecclesiam, que non habet maculam neque rugam et extra
[quam nullus] omnino fieri salvus potest, ore polluto pertinaciter maculare
nituntur et linguis mendacibus ac do[losis destrue]re, sibimet ipsis
facti crudeles, attemptant.
	Dampnamus ergo et reprobamus nefandum et detestandum sermonem,
quem non absque vitio criminis hereseos quidam curiose licet pestifere
subtilitatis inventor, Radulphus nomine, de quodam Nemine perditionis
filio, quem asserit contemporaneum Dei Patris ac pro salute humani
generis istis novissimis temporibus revelatum, absque fundamento quod
Christus est, velut qui super bibulas arenas edificat, ut corruat opus
eius, argute nimis et exquisite, licet non catholice neque sane, nuper
edidisse dicitur et variis auctoritatibus, que Nemini supradicto non
competunt nec sunt vaticinate pro ipso, ut velut teterrima cornix que
alienis coloribus se fucavit, deplumatus remaneat, picturasse.
	Astruit enim idem Radulphus dampnabiliter et nefarie non tam
trinitatem quam quaternitatem in Deo, et eundem Neminem, quem nos
ex patre diabolo procedentem et antichristum iam natum asserimus,
contemporaneum Dei Patris et in essentia precipue consimilem Filio,
velut nec genitum nec creatum, set procedentem, ut sic eum Deum
faciat, asseverat.
	Set ut cum Symone mago hereticoque dampnato idem profanus
Nemo cum suo amente dampnetur auctore et, in puteum perditionis
precipitetur uterque, auctoritates divine pagine, quas idem Radulphus
eidem Nemini mendaciter appropriare presumit et quas idem Radulphus

p. 341

reverendo patri et domino, domino B. Sancti Nicolai in Carcere Tulliano
diacono Cardinali presentasse dicitur tanquam hereticus comburendus,
nunc in caput eiusdem Neminis retorquere veraciter, nunc
contra ipsum assistente nobis sapientia Dei Patris exponendo pariter
et glosando confutare curabimus, ut enucleata veritate, que Christus
est, fides christiana fixa permaneat, frustra iaciatur rete ante oculos
pennatorum et in hunc Neminem antichristum et auctorem eius dogma
perversissimum astruentem quilibet christianus et ipsa etiam protinus
elementa potenter insurgant.
	Presens autem opusculum dicto domino Cardinali humiliter presentantes,
illud reverenter exponimus suo approbandum iudicio seu
[etiam] reprobandum.
	[Primo,] ut fundamento destructo, totalis destructio edificii subsequatur, 
ab illa profecto auctoritate sumemus exordium, [per] quam
probare nititur reprobabiliter idem Radulphus, contemporaneum Dei Patris
Neminem supradictum. Ait enim: Dies formabuntur, et Nemo in eis.
	Nos itaque auctoritatem hanc in caput eiusdem Neminis retorquentes, 
ipsam sic exponimus, immo a sanctis expositam nuntiamus,
dicentes in primis, quod cum opera trinitatis, quantum distat oriens ab
occasu tantum ab humanis operibus sint semota, et inter creatorem et
creaturam ac inter aliquid et nichil non possit tanta similitudo notari,
quin maior sit dissimilitudo notanda, recte modulatus est ille nobilissimus
citharedus cum ait, dies formabuntur et Nemo in eis. Nam secundum
beatum Isidorum Ethimologiarum, ‘Nemo tractum est ab homine, idest
Ne-homo, quod est pro Nullo; Nullus enim quasi Ne-ullus’. Voluit ergo
Deus ut in illa mirifica formatione dierum, ne dampnata quaternitas
astrueretur in ipso, Nemo esset in eis, cum Nemo Ne-homo, Ne-homo
vero Nullus; Nullus autem quasi Ne-ullus, secundum prefatum exponatur
Isidorum. Et de isto quoque Nemine, Ne-homine, Nullo, Ne-ullo, prefatus
citharedus intellexisse noscatur, ut nichil esset tunc, sicut et
nunc fantasticus iste Nemo.
	Set dato per impossibile, quod Nemo iste homo fuerit incarnatus,
sive naturam angelicam habuerit tanquam demon ut Beemoth, qui de
celo cecidit imitatus, sedem suam ad aquilonem ponere et esse similis
Altissimo cogitaret, nichilominus tamen singulas auctoritates quibus
se fucare presumpsit, ut nec etiam sibi remaneat unum iota, reprobare
curabimus et in caput suum sicut predicitur retorquere, concordantias

p. 342

alias multiplices de isto Nomine ad sui confusionem de scripturis autenticis
adducturi. In primis cum dicit:
	Nemo ascendit celum, sic exponimus, ut tanquam alius spiritus
elationis lucifer ruat gravius in infernum, cum scriptum sit, quanto
gradus altior tanto casus gravior.
	Nemo venit ad me. Glosa: Venit inquam ut noceat, appropinquat
ut tradat, sicut scriptum est: Ecce appropinquat qui me tradet. Omnis
enim hereticus Judas traditor est.
	Nemo Deum vidit. Glosa: Vidit utique in altari, set non credit
tanquam hereticus sacramento.
	Nemo novit Patrem ... Nemo novit Filium Nemo loquens
in Spiritu sancto. Audite quod sequitur: dicit anathema Jhesu.
Glosa: Si ergo Nemo iste dicit anathema Jhesu, constat, quoniam
blasphemavit. Si blasphemavit, quid adhuc egemus testibus? Ecce
audistis blasphemiam, quid vobis videtur? Crucifigatur, immo potius,
comburatur!
	Nemo posuit in eum manus. Glosa: Supple sacrilegas. Sicque
inconveniens sibi multiplicare non solvere convincitur Nemo iste, ut
sacrilegas iniciat manus in Filium dei, cui in essentia consimilem se
fore testatur, ut sit Jude socius proditoris. Crimen etiam lese maiestatis
incurrit, quia in Christum domini temerarios manus iniecit.
Id quod dicit evangelicus Nicodemus: Rabbi, Nemo potest hec signa
facere, que tu facis, in caput eiusdem Neminis retorquetur, quia per
malos homines et spiritus malignos signa et miracula fieri deus permittit,
et hoc modo Nicodemus de isto malo homine et maligno spiritu
Nemine perditionis filio intellexit.
	Deus claudit et Nemo aperit. Glosa: Cum ecclesia catholica duas
habeat tantum claves quas ipse Christus beato Petro concessit, si Deus
claudit et Nemo aperit, Nemo iste fur est et latro; ‘ascendit enim aliunde
et non intrat per ostium’, cum sine clavibus quis non aperiat set
effringat.
	Deus aperit et Nemo claudit... Cum sit Nemo qui de manu tua
possit eruere... Nemo potest duobus dominis servire... Gaudium
vestrum Nemo tollet a vobis. Glosa: Tollet gaudium flebilis Nemo

p. 343

iste, si eum sequimini in heresi sua dampnata, sicut Seductus et Petrus
Lemovicensis ac alii discipuli eius qui Neminianam sectam faciunt
et inducunt.
	Nemo tollet animan meam. Espone: Tollit hereticus Nemo iste
animam, idest carnem Christi, et manducat ad iudicium non medelam,
et seductus ac Petrus Lemovicensis et alii eius discipuli cum eodem.
	Nemo enim ex regibus nativitatis habet initium; et: Nemo est in
cognatione tua. Hee due auctoritates sic exponuntur. Cum nobilitas
sola sit animorum que moribus ornat, et nobilitas morum plus valeat
quam genitorum, frustra se iactat esse nobilem Nemo iste, cum degeneres
mores et ignobilia facta eius ipsum vilem et rusticum manifestent, utpote
qui in peccatis totus positus, spurcidus et vesanus, ad aratrum, non
ad militare cingulum manum misit, pedes vero non in calcaribus deauratis,
set in irsutis peronibus collocavit, sicut scriptum est: Nemo
mittens manum ad aratrum.
	Nemo militans. Frustra etiam se militem asserit Nemo iste, cum
aperte contra professionem faciat militarem. Nam cum secundum
Vegetium ‘De re militari’, in hoc totius rei publice salus vertatur, ut
tirones non tantum corporibus, set et animis etiam prestantissimi eligantur, 
ut rem publicam fortiter tueantur, Nemo iste, nanus exanimis et
pusillus, rem publicam destruit non tuetur, cum iam Neminianam sectam
induxerit ad demoliendam vineam Domini Sabbaoth, et ad rem publicam
destruendam. Item ipse Nemo militarem professionem vituperat, ut
legitur libro Policraton vj, ubi dicitur: ‘Professio namque militaris
tam laudabilis est quam necessaria, et quam vituperare nemo potest.’
Vadat igitur Nemo iste ad aratrum et ligonem.
	Nemo securus. Glosa: Immo defleat hic Nemo, peccator, sacrilegus 
et blasphemus. Quomodo enim securus, cui paratus est ignis
eternus? Audite quod beatus dicit Ambrosius: Quis autem tutius
possit et sine trepidatione laudari, qui et de preterito meminit se habere
quod doleat, et de futuro videt sibi superesse quod timeat.
	Quod natura negat, Nemo feliciter audet. Glosa: Si natura naturans
negat isti Nemini esse aliquid in rerum natura, quomodo Nemo
feliciter audet, cum sicut probatum est superius per Ysidorum, nullam
ei natura naturans naturam tribuerit naturatam?

p. 344

	Quod natura dedit, tollere Nemo potest. Glosa iterum: Si natura
naturans dedit, quod iste Nemo nullam naturam naturatam haberet, cum
nichil prorsus sit, quomodo tollit? Utrumque profecto est impossibile
et absurdum.
	Nemo propheta. Supple, pseudo sive falsus atque seductor, sicut
scriptum est: attendite a falsis prophetis, et iterum: Nemo vos seducat.
	Nemo sine crimine vivit. Glosa: Cato ille rethor egregius et moralis
volens filium suum bonis moribus informare et precavere sibi ne
in heresi hunc Neminem sequeretur ait: Cum culpes (sic) alios, Nemo
sine crimine vivit. Sic exponitur: O fili, cum tu culpes alios, sine, idest
dimitte, quia Nemo vivit crimine, idest in crimine heretice pravitatis.
	Nemo ex omni parte beatus. Quomodo beatus, cum iure cautum
existat quod Nemo torquendus absque violentis indiciis? Et iterum
Nemo eiciatur de possessione sine cause cognitione. Et iterum: Nemini
facit iniuriam qui utitur iure suo? Et sic Nemo iste fantasticus ex
omni parte calamitosus et infelix existit.
	Maiorem caritatem Nemo habet. Glosa: Cum ordinata caritas incipiat
a se ipsa, quomodo invidus Nemo iste sibi attribuit caritatem,
cum sibi odiosus existat, cum legatur: Nemo carnem suam odio habuit?
Revera qui odium portat, caritatem non habet; cum subintrat vitium,
virtus abit.
	Ecce quomodo moritur iustus et Nemo percipit. Glosa: Audite
fallaciam istius Neminis scelerati. Percipit seducendo et iterum crucifigendo
Christum per immanitatem scelerum, que committit, cum totiens
crucifigatur Christus, quotiens mortaliter peccare contingit.
	Viri iusti tolluntur et Nemo considerat. Audite iterum versutiam
huius Neminis demonis incarnati. Considerat ut pervertat, et in volutabro
sui erroris iustos involvat, cum nullam, sicut probatum est,
habeat caritatem.
	Vidi turbam magnam, quam dinumerare Nemo poterat. Glosa:
Dinumerare poterat ad sui cruciatus augmentum, ut dum tam sanctam
phalangem aspiceret, a cuius est societate precisus, profundius torqueretur.
	Nemo fuit dignus aperire librum. Exposita est hec auctoritas
superius, nam quomodo aperit, qui claves non habet? Si ergo Nemo
iste aperit sine clavi, constat ipsum esse furem pariter et latronem.
	Neminem inveni socium. Glosa: Verum dicit, Priscianus enim
hereticus hereticum invenit hunc Neminem, quia simile applaudit suo
simili. Socii ergo dampnationis fiant, socii tormentorum.

p. 345

	Nemo observat lunam. Glosa: Ergo lunaticus est Nemo iste morbosus,
et augur, quod est prohibitum in divinis.
	Neminem salutaveritis. Omnipotens deus sciens hunc Neminem
periturum, ut de sua conversione nullam excusationem haberet, precepit
eum a fidelibus salutari. Set ipse in infidelitate permanens, salutem
respuit ut dampnandus.
	Nemini dixeritis visionem. Vide Nemini dixeris. Hee due auctoritates
sic exponuntur a sanctis: Quia deus sciebat hunc Neminem
garrulum et loquacem, velut qui linguam compescere nunquam scivit,
voluit sibi visiones et prodigia revelari, ut dum secreta prohibita publicaret, 
nedum in aure, set etiam super tecta, in sua garrula loquacitate
periret.
	Mulier ubi sunt qui te accusant? Nemo domine. Glosa: Notate
verba, signate misteria. Nemo iste miserrimus, aliorum casum suum
previdens et ruinam, ex sola malitia et invidia factus est accusator,
aliene salutis impatiens, sue prodigus, iurgii suscitator. Sicque credens,
aggregatione consortum tormentorum sibi minui cruciatus, de adulterio
mulierem accusat. Tale sibi ministerium vendicat vir pecultus, tale
sibi officium vir usurpat immundus.
	Nemo tamen dixit, quid queris, aut quid loqueris cum ea?. Ecce
loquacitas, ecce presumptio! Tacentibus aliis solus ut rana garrulat iste
Nemo, solus interrogat, ut si secreta de dominici pectoris fonte posset
haurire, ut detractor et garrulus aliis revelaret.
	Vado ad eum qui misit me, et Nemo interrogat me, quo vadis?
Ecce iterum effrenata presumptio, ecce iniquitas plena dolis. Servus
Nemo sui domini vias querit, querit ut noceat, interrogat ut accuset:
Domine quo vadis? Glosa: Mendax est et pater eius iste Nemo, dicit
enim quod nullus fuit ausus interrogare Dominum, nisi ipse tantummodo
solus Nemo, cum Rome Princeps Apostolorum obviantem sibi Christum
interrogavit audacter, dicens: Domine quo vadis? Et sicut senatorum
senatus, quirites et proceres populusque Romani, peregrini quoque
romipete plene norunt, est locus Rome, reverentia magna dignus, qui
usque in hodiernum diem, ‘Domine quo vadis’, ab omnibus et singulis
vocitatur.
	Et Nemo audebat interrogare, tu quis es? Glosa: En tertio effrenis
audacia. Interrogat, non ut bonus discipulus ut adiscat, set sicut
phariseus, ut magistrum capiat in sermone.

p. 346

Moyses dedit vobis legem, et Nemo facit legem. Expone: Nemo
facit legem, idem: permittit legem fieri, cum Nemo iste sit exlex et
legem fieri nequiverit impedire. Sic exponitur illa auctoritas: Non est
malum in civitate, quod Deus non faciat, id est quod fieri non permittat.
	Nemo mittens manum ad aratrum. Nam postquam de celo cecidit
iste demon, ad rem rusticam se convertit, ut in sudore vultus sui vesceretur 
decetero pane suo, legi mendicitatis et paupertatis addictus.
	Nemo accendit lucernam. Audite quod sequitur: et ponit sub modio,
ut cecus iste Nemo veritatem non videat que est Christus, set remaneat
dampnandus eternaliter in tenebris sui erroris.
	Nemo potest dicere canticum. Verum est, set non ad laudem divinam, 
quia non est speciosa laus in ore peccatoris, set ad subsannationem
et irrisionem divinam, ut iniquitatis cumulus istius miseri Neminis agravetur.
	Nemo illi dabat. Glosa: Dabat callidus iste Nemo non ex caritate
Lazaro micam panis, ut guttam aque reciperet in gehenna, ad
quam se sciebat iturum.
	Nemo duraturus. Glosa: in penis eternis.
	Nemo est qui semper vivat. Verum est, in cruciatibus et tormentis.
	Nemini permittitur binas habere uxores. Vadat ergo ad Nicolaitas
et Arabes, et luxuriosus iste ab honesto cetu Christianorum abscedat.
	Nemo martires distrahat. Ergo est sacrilegus Nemo iste, qui res
sacras distrahere non veretur.
	Nemo mercetur. Audite, quod intonat evangelica tuba: Ementes
et vendentes eiecit de tempio. Quomodo ergo abiit infelicissimus iste
Nemo! Profugus factus est a facie domini, in fame semper et mendicitate 
victurus.
	Nemo contempnat ecclesiastica iudicia. Glosa: Et sic Nemo iste
sententiam excommunicationis incurrit.
	Secreta Nemini revelare. Glosa: Ut per sui loquacitatem dominorum
revelando secreta a regum catholicorum curiis expellatur.
Licet autem veridicis prefatarum auctoritatum expositionibus per
prefatum Radulfum pro suo Nemine nugis multiplicatis et repetitis
ambagibus adductarum sufficienter eidem conclusum existat, ut factus
sit acephalus armis propriis, ut Golias: ad subvertendum tamen ydolum
et cultores eius radicitus, et ut penis quas meruerunt multiplicibus
puniantur, utrorumque frontes lapillis lampidissimis de torrente aliarum
scripturarum novi et veteris testamenti e funda vindicte celestis emissis
irremediabiliter feriantur. Quantis itaque criminibus, quantisque defectibus

p. 347

sit obnoxius idem Nemo ex utero matris sue, ex infrascriptarum auctoritatum
additionibus evidentius declaratur, nam cum consubstantialem
se faciat Deo Patri, et in essentia precipue consimilem Filio, et Deus
peccare non possit, idem Radulfus mentitur aperte, dicendo, Neminem
Deum esse, cum ipse peccator existat, ut habetur de pe. di. i. § Item in
eodem potest fieri circa finem, ubi dicit: ‘Nemo in peccatis positus.’
Quantum etiam gulosus et ebriosus extiterit idem Nemo, habetur
de pe. di. v. c. ne tales accipiamus, ubi legitur: ‘Nemo enim vino et
duobus cibis, hiisque vilibus usque ad instomachationem ventris oneratur,
que diversitate carnium et saporis delectatione accipitur.’
	Quantum quoque spreverit eum Deus, cum nulla de ipso, tanquam
de reprobato simulacro fuerit sibi cura, ut in suis criminibus moreretur,
habetur de pe. di. iij. § Set verba diffinitionis, ubi legitur: ‘Nemini enim
dedit Deus laxamentum peccandi.’
	Quod autem hunc Neminem errabundum Deus reliquerit ex omnibus
in dispersionem gentium abiturum, cum alios a demonibus liberaret,
habetur de pe. di. iij. § Item obicitur, verbo Sunt plures, ubi dicitur:
‘Neminem reliquit Deus de omnibus.’
	A quanta ergo excellentia repente factus summus iste miserabilis
Nemo deciderit, et quantum turpis repente sit factus, habetur de pe.
di. ij. § Ex contrario eciam, ubi legitur. ‘Sicut enim Nemo repente
fit summus, ita Nemo repente fit turpis.’ Nam posito per impossibile,
quod hic Nemo, Ne-homo, Nullus, Ne-ullus contemporaneus fuerit Deo
Patri, et in essentia precipue consimilis Filio, ut Radulfus asserit in
sermone, si de illa summa excellentia et claritate repente fit turpis,
et in abyssum summe turpitudinis est deiectus, quid est de cetero iste
Nemo, nisi turpitudo abhominabilis, tetrum chaos, ac palus profundissima
tenebrarum? Constat ergo quod invalescentibus errorum tenebris

p. 348

claritas evanescit, et virtutum radice succisa seges germinat vitiorum,
lumen rationis extinguitur, et totus iste Nemo fertur in precipitium
et ruinam. Sic rationalis creatura brutescit, sic ymago Creatoris
deformatur in bestiam, sic a conditionis sue dignitate supprema Nemo
iste degenerat, eo quod ex honore collato intumuit, et a tumore perdidit
intellectum. Quis enim eo indignior, qui sui ipsius contempnit
habere noticiam, sicut Nemo? Si altissima illa sublimitas, qua preditus
fuerat iste Nemo, cecidit, quis cadere non possit? Sed in celo ruine,
quanto magis in terra? Caveat ergo sibi terrenus et passibilis hic
Radulfus, eiusdem Neminis pedagogus erroneus et dux cecus, ne sequatur
Neminem hunc dampnatum ad tenebras. Ibi enim erit utrique
fletus ingens, stridor dentium, et calamitas sempiterna. Caveat quoque
sibi sollertius, ne deterius sibi aliquid contingat, quam suo Nemini
reprobato, cum culpa gravior et pena crudelior frequenter retorqueri
soleant in magistros erroris, et sepe contingat ut sorores turpitudinis,
ut seductus et Petrus Lemovicensis aliique discipuli eius, cruciatu
severiori mulctentur.
	Quantum propterea sit contemptibilis iste Nemo, Zenon philosophus
attestatur. Dicit enim: Nemo contemptus est in suo esse.
Simoniaca vero labe respersus esse convincitur iste Nemo. Nam
spirituales auctoritates a viris religiosis emere non expavit. Sicque
ipse cum Symone mago, religiosi vero huiusmodi et dominus Bartholomeus
de Capua cum eisdem (cum sicut testatur unus ex discipulis
nostris, dominus cancellarius regni Sicilie, vir profecto valde
catholicus, auctoritates spirituales Nemini supradicto vendiderint) cum
Giezy leproso percipiant portionem.
	Ad id ut multiplicatis concordantiis et vaticiniis sui casus maledictionis
ipsi Nemini cumulus augeatur, epistola Pauli ad Thimotheum
in patulum prodeat, ubi legitur: ‘Deus qui vult omnes salvos fieri’,
et neminem vult perire.
	Quid plura? En convenit multitudo fidelium, Christianissimi Reges
adsunt, Pontifices infulati presentes existunt, presto est sancta synodus,
Concilium congregatum expectat: struantur ligna, ponatur ignis, et
hunc Neminem antichristum et discipulos eius, ne gregem christianum
velut morbus contagiosus inficiant, ultrix flamma consumat. Verus
autem et vivus Deus mundi salvator Christus una cum Patre et Spiritu
Sancto vivat, regnet et imperet per omnia secula seculorum. Amen.